Versplintering: ieder zijn eigen
Zoals jullie wel of niet weten ben ik voorzitter van een stichting. Deze stichting wil graag literatuur en poxebzie bevorderen. Nu is er tegenwoordig -lees altijd- weinig geld voor cultuur, dus gemeentes en overheden stellen weinig beschikbaar en het wordt aan de inventiviteit van de organisatie over gelaten om er toch iets leuks van te maken. Dat is lastig, maar met wat goede brainstorm sessies, overleg en inventiviteit kun je een heel eind komen. Als je samenwerkt met andere partijen, iets wat ik veelvuldig doe, dan wordt het idee daar alleen aar leuker en beter van. Na een gesprek met een wethouder van cultuur legt hij de lat nog wat hoger: er komt geen geld als er niet wordt samengewerkt.
Tja, hij heeft gelijk natuurlijk. Het is in het voordeel van de stad als er meer samengewerkt wordt op cultureel vlak. Om zijn beeldspraak te gebruiken: er zijn duizend bloemen in de stad, maar er is geen boeket van te maken; ergo ik ga geen geld storten in een project dat eenmalig is en niets toevoegt aan het culturele circuit. Nu zat ik er ook niet om geld te vragen, maar ik kan me voorstellen dat zijn mededeling bij anderen als een bom is ingeslagen.
Er heerst namelijk een soort angst tot samenwerking, een wantrouwen tussen de verenigingen en stichtingen. Maar angst, ja de angst overheerst: angst dat ‘hun cluppie’ veranderd, dat ze hun gezicht verliezen, dat ze worden onder gebracht bij een ‘grotere jongen’ en niets meer te zeggen hebben. Terecht of onterecht, voor beide vallen meerdere argumenten te bedenken, dat maakt niet uit want de wethouder was helder: samenwerken of niemand krijgt niets. Er is echter een principe dat zijn redelijke rechtlijnige besluit in de weg zit. Een club die het gewoon leuk vindt om ‘onder elkaar’ iets te doen, die het leuk vindt om een keer in de zoveel tijd bij elkaar te komen om elkaars werk te lezen, te zien, voor te dragen of wat dan ook, die hebben geen probleem. Maar een club die bang is in deze om buiten de boot te vallen en dus daarom meegaat de discussie in, maar vervolgens de insteek heeft van ‘ons cluppie’ kan dit proces dusdanig frustreren dat het hele plan niet door gaat en de situatie weer is zoals vanouds: versplintering en eilandjes.
Persoonlijk denk ik dat dit op alle lagen van de samenleving gebeurt, overal zowel bij bedrijven, politiek, sportverenigingen, damclubs, etc. Ik vraag me af waar het door komt: puur de angst om te veranderen; de angst om achtergesteld te worden; of een heilige overtuiging dat je gelijk hebt? Hoe dan ook, ik ga open de dialoog in, want ik ben helemaal voor samenwerken en hopelijk komt er iets moois uit. Maar ik zie deze problemen wel degelijk en ik weet dat deze dwarsligggers ook mee gaan, al is het maar om later te zeggen dat ze erbij waren. Maar ja, wat doe je eraan?
1 July 2009 at 15:16
Tsja. Veel mensen zijn bang voor verandering. (Eigenlijk is iedereen z’n eerste reactie negatief bij verandering, las ik laatst ergens in een wetenschapsbijlage, ook bij positieve verrassingen – al blijven gelukkig veel mensen daar niet in hangen.)
En dan heb je ook die mensen die graag almachtig zijn op hun vierkante meter. En de mensen met hun perfecte ‘kindje’ wat precies goed is zoals het is, en elk voorstel tot een kleine aanpassing wordt als een aanval gezien.
Ik denk dat hier een mooi proefschrift in zit voor een psycholoog / bestuurskundige.
1 July 2009 at 15:23
@ inez > Je slaat de spijker op zijn kop denk ik. Deze gedachtegang heeft dus wel tot resultaat dat er dan dus niets in de stad plaats vindt: want (om de wethouder aan te halen) enkel geld bij samenwerking.
1 July 2009 at 16:33
ik kan me de beweegredenen van de wethouder voorstellen. voor gemeenschapsgeld moet je geen persoonlijke hobbies gaan onderhouden, daar moet meerwaarde inzitten. Dus meerwaarde kun je creeeren door samenwerking. En dat sommige bang zijn om van hun standpunt af te moeten wijken, tja daar moet je niet te veel waarde aan hechten (die moeten maar zelf geld genereren).
succes!
1 July 2009 at 16:51
@ Ma Si > dat is waar, en daar zit hem nu ook jusit de moeilijkheid in. Want in de praktijk betekent dit vaak dat mensen gaan meedoen, ‘om het meedoen’ en dan dus dwarsliggen of afremmen.
1 July 2009 at 17:44
En dan zit er ook het gevaar dat mensen meedoen voor het geld, maar dat geld moet dan wel naar hun projectje en niet naar dat van iemand anders.
1 July 2009 at 22:40
Samenwerken is natuurlijk altijd beter, maar Leiden weet ook elke keer elke lat hoger te leggen hahaha.
2 July 2009 at 09:42
@ ellahir > dat is ook een gevaar inderdaad .Ik houd mijn hart vast…
2 July 2009 at 09:43
@ leidse > zolang het eindresultaat maar is: niet hoeven te betalen
6 July 2009 at 23:34
De grote pijnlijke doorn is het eigen imago, het eeuwige (voor)oordeel en de competitie, waardoor men niet inziet dat juist de samenwerking ieders profilering ten goede komt – en tot een gevulde kas leidt. Niet opgeven dus E/G!
7 July 2009 at 11:00
@ Marius > vooralsnog ben ik dat ook zeker niet van plan…maar je wordt er wel soms moedeloos van
11 July 2009 at 14:13
ken het probleem, zit sinds kort ook in zo een stichting.
soms voel je je de dwaas die tegen windmolens vecht.
warme wuif,Danny