Er is altijd veel te doen om het tweede album van een doorgebroken band, de opvolger van een succesvol debuut album. De druk is dan hoog voor een band, reden voor veel bands om het dus met het derde album over een andere boeg te gooien en meer te gaan experimenteren. Voorbeelden zijn Pearl Jam (Vitalogy was duidelijk veel meer punk), Radiohead (OK Computer was duidelijk veel meer gexefnspireerd op electronica dan zijn voorgangers), Alanis Morissette (ja, haar enorme hit-album Jagged Little Pill is haar derde album, daarvoor maakte ze popliedjes ipv singer/songwriter), Editors (In this Light and on this Evening lijkt het kind van Joy Division en New Order) en zo kan ik nog wel even doorgaan….maar nu kan dus ook Bloc Party worden toegevoegd aan dit rijtje. En om helemaal bij de tijd te zijn is dit derde album – Intimacy – het eerst digitaal, als download, aangeboden.

Hun nieuwe album is alweer een tijdje uit (2008 en ligt zelfs al in de uitverkoop) en lijkt het grote publiek te hebben overgeslagen. Qua titel lijkt Intimacy in het verlengde te liggen van Weekend in the City – liedjes over intimiteit, verlies en liefde. Gedeeltelijk is dat ook terecht en zelfs de zeer licht homo-erotische hints van zanger Kele Okereke zijn weer van de partij. Toch is Intimacy qua gejaagdheid, een haastige drummer en algehele ‘drang’ beter te vergelijken met Silent Alarm, hun eerste album, vooral liedjes als ‘Halo’ en ‘One Month Off’ lijken te zijn geplukt van dit album.

Maar zoals ik al zei: dingen zijn anders. Er zijn meer electronische beats, electronische drums, en een vaak gesampelde zangpartij, en ik vermoed dat dit invloeden zijn die overgenomen zijn uit de dance-scene, vooral ‘Ares’ en ‘Mercury’ zijn goede voorbeelden hiervan. ‘Zepherus’ (dat me onwillekeurig ook een beetje deed denken aan ‘Where is Home?’) heeft een heus koor en ‘Biko’ (nee, geen cover van Peter Gabriel’s nummer) heeft zelfs trompetten, beide interessante vondsten. Al moet ik zeggen dat ik de uitwerking niet overal evenwichtig vind en zelfs een beetje ‘gezocht’: het lijkt alsof Bloc Party te graag wilt en daardoor nodeloos in repetitie en beats vervalt terwijl het zo’n talentvolle band is vol goede ideexebn: deze kunstmatigheid hebben zij in mijn optiek niet nodig. Ook de algehele inspiratie die uit de new wave en 90′s leek te komen lijkt een beetje overboord te zijn gezet, en hoewel dit het recht is van de band natuurlijk om nieuwe wegen in te slaan, lijken ze op Initimacy een beetje tussen wal en schip te staan – aan de ene kant liedjes die herinneren aan Silent Alarm en aan de andere kant liedjes die naar iets compleets nieuws hinten met de band gevangen tussen deze twee in.

Hier dus de eerste single van dit album: Mercury